De Deerhound is in een ver verleden naar Schotland gekomen, waarschijnlijk met Fenicische kooplieden of Keltische bezetters. In de Highlands wordt het ras al gauw favoriet bij de clanleiders om hen te begeleiden bij de jacht. Hij werd gebruikt voor de hertenjacht, waar hij ook zijn naam aan te danken heeft (Engels voor hert = deer). Toen er echter steeds minder op herten werd gejaagd, is de Deerhound bijna verdwenen. De Engelsen hebben zich ingezet voor zijn behoud. De eerste standaard stamt uit 1892.

Hij kan niet in een appartement gehouden worden. Hij is het liefst buiten om zich zoveel mogelijk te kunnen uitleven. Hij houdt niet van de hitte. Regelmatig borstelen is voldoende.